Verlies

1 APRIL. Plakband op de telefoon waardoor deze bleef rinkelen, een grote doos achter de voordeur waardoor ik niet naar binnen kon...leuke herinneringen. Tot precies 10 jaar geleden 1 april voor ons een hele andere lading krijgt.

Vrijdag 1 april 2011 krijgen we na het avondeten een telefoontje. Mijn schoonvader heeft een hartstilstand gehad en ligt in het ziekenhuis. Wij denken meteen dat het niet zo ernstig kan zijn; hij is 55 jaar, sportief en kerngezond.

We komen binnen bij de ehbo en worden naar een kamer gebracht waar hij ligt. De dokter vindt het vreemd dat hij niet reageert op de pijnprikkel. Hij wordt naar een andere afdeling gebracht en wordt gedotterd.

Voor middernacht wil de dokter ons spreken. Hij zegt dat het er niet goed uitziet en we rekening ermee moeten houden dat hij komt te overlijden. Dat slaat in als een bom. Maandag gaan ze testen of hij nog reageert op prikkels. Eerst wordt hij 24 uur lang gekoeld om zijn lichaam wat rust te geven.

Rond vijf uur ‘s ochtends gaat de telefoon. Na het koelen heeft hij een epileptische aanval gekregen en de dokters brengen hem weer in coma.

Maandagochtend. We stappen voor de zoveelste keer de IC afdeling binnen. Het lijkt een onwerkelijke droom, een wereld op zich. Er staat een andere familie afscheid te nemen van hun geliefde. De dokters nemen hem mee voor de test.

Na lang wachten neemt een dokter ons mee naar een klein kamertje. Hij heeft slecht nieuws. Mijn schoonvader reageert niet meer op prikkels. De beademing zal eraf gehaald worden en mensen moeten afscheid komen nemen.

De dagen erna zitten we naast zijn bed. Ons leven speelt zich af in het ziekenhuis. We eten, drinken, lopen, zitten en praten. Er wordt gehuild en zelfs gelachen. We vertellen elkaar grappige anekdotes over zijn leven. Zijn ademhaling wordt steeds moeizamer. Op 6 april gaan we naar huis om te slapen. Een uur later krijgen we een telefoontje dat hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen.

Dit weekend gaan we met voor het eerst met ons hele gezin naar opa’s graf. Lees hier verder: Dag Opa

Praten jullie weleens over de dood met jullie kinderen? Max Velthuijs heeft een mooi kinderboek gemaakt over doodgaan: Kikker en het vogeltje.

Liefs XO Nienke Vrolijk (Instagram @nienkevrolijk)


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak een Gratis Website met JouwWeb